De 'Armen' En De Rijken Incasseerden Sindsdien

De winter van 1975-76 veranderde honkbal voor altijd. Het luidde de jaarlijkse goudkoorts van MLB Free Agency in. Spelers waren opgetogen, eigenaren ontzet en fans zaten ertussenin.

Laten we de geschiedenis opnieuw bekijken om erachter te komen waarom spelers steeds grotere contracten krijgen en de rijkdom van eigenaren sindsdien is vermenigvuldigd.

Arbiter Peter Seitz oordeelde op 23 december 1975 dat MLB-teams spelers slechts voor één jaar wettelijk konden reserveren, waarna ze vrije agenten zouden worden. Vijftig jaar later krijgen spelers contracten van $20 miljoen per jaar.

"De echte sluizen gingen daarna open," vertelde voormalig werper David Cone vorige maand aan Ronald Blum van The Associated Press. "Spelers waren eindelijk in alle geledingen van het leven, in alle sporten, eindelijk in staat om te zien wat, hé, hoe vrij agentschap er werkelijk uitziet. Er was al die ondergang en ellende toen van één kant die zei: 'Dit gaat het spel ruïneren. Het is niet houdbaar.' En eigenlijk was het precies het tegenovergestelde. Het maakte het spel beter."

Het leidde tot wereldwijde verandering. De NFL, NBA, NHL en andere professionele sporten over de hele wereld sloten zich onderweg aan bij de strijd om vrije agenten en iedereen werd rijker. Volgens Blum was het gemiddelde MLB-salaris $44.676 vóór Seitz' uitspraak. In 2025 was het gemiddelde $5 miljoen. Dat is een stijging van 11.091,7%.

De "arme" eigenaren? George Steinbrenner kocht naar verluidt de New York Yankees in 1973 voor net geen $10 miljoen. In 2025 schatte Forbes.com de waarde van de franchise op $8,7 miljard – een stijging van 86.900%.

Het gebeurde niet onmiddellijk. MLB-eigenaren schreeuwden moord en brand en ontsloegen Seitz. Commissioner Bowie Kuhn vocht de uitspraak aan. Een U.S. District Court handhaafde het op 6 februari 1976. Kuhn en de eigenaren gingen in beroep, en het 8e District Court of Appeals handhaafde het opnieuw.

Het maakte werpers Andy Messersmith en Dave McNally vrije agenten. Geen van beiden had contracten getekend voor 1975. Hun teams vernieuwden deals, elk $115.000, verwijzend naar de reserveclausule ingesteld in 1879. Die clausule bepaalde dat zodra een contract was getekend, spelers naar goeddunken van het team konden worden herplaatst, geruild, verkocht of vrijgelaten.

De speler kon... niets doen. Behalve niet tekenen en de verouderde uitspraak aanvechten.

De eigenaren sloten spelers 17 dagen buiten de voorjaarstraining. Het seizoen begon op 8 april. Veel meer onenigheid begon net.

Ballen, Strikes En Verklaringen Onder Ede

Terwijl het spel werd hervat, intensiveerden de juridische gevechten.

Op 10 april tekende Messersmith een driejarige deal van $1 miljoen met de Atlanta Braves.

Messersmith had in 1974 $90.000 verdiend bij de Los Angeles Dodgers. Na een 20-6 record met een 2.59 ERA, vroeg hij een verhoging naar $175.000 met een no-trade clausule. De Dodgers weigerden. De rechtshandige werper besloot zonder contract te spelen voor 1975 – daarmee de reserveclausule van de sport uitdagend.

Hij eindigde met 19-14 met een 2.24 ERA, 19 complete wedstrijden en 7 shutouts. Na de uitspraak boden de Dodgers $540.000 voor drie jaar. De San Diego Padres boden $1,15 miljoen over vier jaar. Toen Messersmith dat afsloeg, zei Padres-eigenaar Ray Kroc tegen de AP: "Hij kan gaan werken in een carwash."

McNally, worstelend met een pijnlijke arm, wierp 12 wedstrijden voor Montreal en ging met pensioen in juni 1975. Hij stemde ermee in dat vakbondsleider van de spelers Marvin Miller zijn naam aan de oorspronkelijke klacht toevoegde. Voor het geval Messersmith tot overeenstemming was gekomen in Los Angeles, kon de vakbond zijn uitdaging nog steeds voortzetten.

Charlie Finley vs. Bowie Kuhn

Oakland A's-eigenaar Charlie Finley stond op het punt acht gewaardeerde spelers te verliezen aan vrij agentschap na de uitspraak. Hij handelde snel en uitdagend.

Finley ruilde superster buitenvelder Reggie Jackson en sterwerper Ken Holtzman op 2 april naar Baltimore. De zes-spelers blockbuster maakte hun contracten de hoofdpijn van de Orioles.

Vervolgens verkocht hij op 15 juni Joe Rudi en Rollie Fingers aan de Boston Red Sox voor elk $1 miljoen en Vida Blue aan de Yankees voor $1,5 miljoen. Kuhn verklaarde de deals nietig, verwijzend naar "de beste belangen van honkbal," en de all-stars keerden allemaal terug naar Oakland.

Finley noemde Kuhn "een dorpsidioot" en spande een rechtszaak aan voor $10 miljoen. Hij citeerde Babe Ruth die door Boston aan de Yankees werd verkocht voor $100.000 en een lening van $300.000 aan de eigenaar van de Red Sox in 1920. Hij wees erop dat Athletics-eigenaar Connie Mack tientallen jaren eerder veel sterren had verkocht, waaronder Hall of Famers Eddie Collins, Mickey Cochrane, Lefty Grove, Al Simmons en Jimmie Foxx.

Finley verloor de rechtszaak en veel spelers. Na 740-547, acht jaar op rij als eerste of tweede eindigend en drie World Series gewonnen te hebben, zakten de A's in 1977 naar de zevende plaats met een 63-98 record.

MLB Free Agency In 1976

In totaal tekenden 32 spelers bij nieuwe teams na het seizoen van 1976. De eerste was Minnesota Twins closer Bill Campbell op 6 november. Hij tekende bij Boston voor vijf jaar en $1 miljoen. Een behoorlijke stijging ten opzichte van de $23.000 die hij kreeg voor het samenstellen van een 17-5 record en 20 saves dat jaar.

Jackson verdiende volgens The Sporting News $200.000 in zijn ene jaar in Baltimore. Hij tekende bij de Yankees voor vijf jaar, $3,5 miljoen.

Fingers ging van een eenjarige deal van $71.200 in Oakland naar zes jaar, $1,6 miljoen met een bonus van $380.000. Rudi ging van $67.000 in Oakland naar de California Angels voor vijf jaar, $2,09 miljoen met een bonus van $1 miljoen.

Don Baylor, geruild naar Oakland voor Jackson, werd door Finley $35.200 betaald. Hij tekende bij de Angels voor zes jaar, $1,66 miljoen inclusief een bonus van $580.000. California voegde all-star tweede honkman Bobby Grich toe voor vijf jaar, $1,35 miljoen met een bonus van $600.000. Hij had $46.000 verdiend in Baltimore.

Velen werden instant miljonairs, waaronder Wayne Garland. Hij kreeg $2,3 miljoen voor 10 jaar bij de Cleveland Indians. Zijn verhaal was er een van arm naar rijk... naar obscuriteit.

Hij had in 1976 om een verhoging van $2.000 gevraagd. De Orioles verlaagden in plaats daarvan zijn salaris naar $19.000. Hij begon het jaar in de bullpen met een 7-8 carrièrerecord. Hij eindigde het met een 20-7 record en 2.67 ERA op 25-jarige leeftijd. Toen hij 10-2 was, boden de Orioles hem $40.000 aan. Hij weigerde.

Toen smeten de gewoonlijk krenterige Indians plotseling met geld. Gevraagd waarom hij Garland tekende in plaats van toplinkshandige werper Don Gullett, die de wereldkampioen Cincinnati Reds verliet voor de Yankees, zei Tribe General Manager Phil Seghi: "Gullett heeft een geschiedenis van blessures."

Oeps! In New York en Cleveland.

Garland, aangespoord door de druk om zijn waarde te tonen, wierp eigenlijk het hele jaar met een pijnlijke arm die hij tijdens de voorjaarstraining had geblesseerd. Hij eindigde met 13-19 met een 3.60 ERA. Niet slecht voor een kerel bij een offensief uitgedaagde club die als laatste eindigde in de AL in homeruns. Hij wierp 21 complete wedstrijden, waaronder 13 van zijn laatste 16 starts.

In april 1978 werd bij Garland een gescheurde rotator cuff vastgesteld. Hij onderging een operatie en probeerde terug te komen. Herhaaldelijk. Hij had de standvastigheid van een buldog en de fastball van een vlo. Hij haalde de helft van zijn contract, met 28-48 en een 4.50 ERA gedurende vijf jaar in Cleveland.

Gullett hield het slechts vier door blessures geteisterde jaren vol van zijn zesjarige deal van $2 miljoen in New York.

Messersmith had een 16-15 record in Atlanta gedurende twee jaar. Eigenaar Ted Turner had gezegd: "Andy is een Brave voor het leven," en verkocht hem vervolgens in 1978 aan New York. "De Brave voor het leven" ging 0-3 in Yankee-streepjes.

Tegenwoordig krijgen kerels die hele seizoenen hebben gemist met armblessures duizend keer meer dan Garland, Gullett en zelfs Jackson. En te bedenken dat velen dachten dat MLB Free Agency in 1976 de ondergang van de sport zou zijn. De waanzin gaat niet alleen door, het breidt zich uit – met miljarden dollars.