De People-sectie van Rappler bevat een adviescolumn van het echtpaar Jeremy Baer en klinisch psycholoog Dr. Margarita Holmes.

Jeremy heeft een master in de rechten van Oxford University. Als bankier met 37 jaar ervaring die op drie continenten heeft gewerkt, traint hij de afgelopen 10 jaar samen met Dr. Holmes als co-docent en af en toe als co-therapeut, vooral met cliënten wier financiële zorgen hun dagelijks leven binnendringen.

Samen hebben ze twee boeken geschreven: Love Triangles: Understanding the Macho-Mistress Mentality en Imported Love: Filipino-Foreign Liaisons.

Beste Dr Holmes en Mr Baer:

Mijn dochter, 38, getrouwd sinds 15 jaar en met 3 kinderen, wil nu een nietigverklaring van haar huwelijk. Ze vraagt onze hulp. Ze zegt dat ze onze emotionele hulp zoekt, meer dan financiële hulp, maar ze heeft die verklaring eerder gebruikt. Altijd eindigt het meer financieel dan wat dan ook.

Nu wil ze scheiden van haar man Anthony. Wij mogen Anthony. Hij is verantwoordelijk en attent voor de gevoelens van anderen, en lijkt bestemd voor een nog betere toekomst. Dit zijn eigenschappen die onze dochter in zeer beperkte mate bezit.

Het probleem is dat de meeste van haar problemen te wijten zijn aan haar ongeduld, onvermogen om te vergeven, en een gevoel van "eer" dat soms moeilijk te begrijpen is. Elke schade aan haar gevoel van eer lijkt uitsluitend haar verantwoordelijkheid.  

Het was makkelijker toen mijn vrouw Maria er nog was. Maar ze stierf drie jaar geleden en ik ben de enige die over is om voor onze dochter en kleinkinderen te zorgen. Onze dochter is ons enige kind.  

Toen mijn Maria nog leefde, was het gezin hier elke zondag voor de lunch. Mijn vrouw hield hiervan, ze besteedde de hele zaterdag aan het bereiden van de maaltijd, en op zondag, nadat de kinderen en hun ouders vertrokken waren, herhaalde ze gesprekken en kleine dingen die tijdens de lunch gebeurden. Soms deed of zei onze dochter iets dat de "familiesfeer" van onze wekelijkse bijeenkomsten verstoorde, maar Anthony en mijn vrouw waren heel goed in het sussen van gekrenkte gevoelens en dan keerde alles terug naar normaal. 

Ik wil mijn dochter niet helpen om een nietigverklaring te krijgen. Ik vrees dat dit gewoon haar temperament is dat de overhand krijgt. Maar ik wil haar ook niet in de steek laten. Alle hulp van u zou zeer gewaardeerd worden.

– Eric

Beste Eric,

Als ouder is een natuurlijke reactie op hints van volwassen kinderen die advies en/of hulp willen, vaak om direct in actie te komen en alle nodige steun te bieden, vaak ongeacht de omstandigheden. Er zijn echter verschillende algemene richtlijnen die dergelijke situaties moeten informeren, zodat enkele dreigende valkuilen hopelijk kunnen worden vermeden.

In de regel hebben volwassen kinderen al een zekere mate van autonomie en onafhankelijkheid bereikt. Hoe autonoom en onafhankelijk kan variëren, maar ouders moeten erop gericht zijn hun kinderen te helpen te behouden wat ze op deze gebieden hebben bereikt wanneer dat mogelijk is. Dit is vooral belangrijk in het geval van huwelijksrelaties en ouderschap en betekent meestal dat men zijn eigen mening voor zich houdt. Het is nuttig om te onthouden dat ouders uit een totaal andere generatie en tijdperk komen; de omstandigheden van vandaag presenteren nieuwe dilemma's en de oplossingen van gisteren zijn zelden toepasbaar.

Je mening voor je houden maakt echter geen deel uit van je plan, Eric. Hoewel je je bewust bent van de wensen van je dochter, ben je vastbesloten tegen haar gestelde plan. Je lijkt haar de schuld te geven van de huwelijksproblemen, maar je biedt geen oplossingen, alleen maar verzet tegen een nietigverklaring. Om de situatie te compliceren, ben je ook bezorgd dat de steun die ze van je vraagt in feite financieel zal zijn, niet alleen emotioneel. En toch beweer je dat je haar niet in de steek wilt laten. 

Er lijkt geen mogelijke manier te zijn waarop je deze tegenstrijdige doelen kunt accommoderen, dus misschien is de weg voorwaarts om je te concentreren op het bieden van de emotionele steun die je dochter zoekt, terwijl je de verleiding onderdrukt om je mening te geven over de toekomst van haar huwelijk. Je bent tenslotte een buitenstaander die op geen enkele manier op de hoogte is van de echte problemen waarmee ze wordt geconfronteerd en het is, in de eindanalyse, haar huwelijk dat op het spel staat, niet het jouwe! 

Afhankelijk van hoe hecht je relatie met je dochter is, laat dit nog steeds voldoende ruimte voor je om te reageren als ze om je advies en begeleiding vraagt. Vergeet alleen niet om het niet aan te bieden tenzij erom wordt gevraagd.

Het allerbeste,

JAF Baer

Beste Eric:

Heel hartelijk dank voor je brief.   

Aan de ene kant, gefeliciteerd! Je bent een van de weinige ouders die hun dochter niet automatisch (en zelfs fel) hebben verdedigd tegen haar man toen ze erachter kwamen dat ze een nietigverklaring van haar man wilde. Meestal betekent dit dat een ouder objectief kan zijn buiten wat als "natuurlijk" wordt beschouwd, omdat hij verder kan kijken dan bloedverwantschap. Dit betekent meestal een meer evenwichtige analyse van de redenen waarom het huwelijk onherstelbaar is geworden.

Dit is echter niet wat er in jouw geval is gebeurd, nietwaar, Eric? In feite ben je volledig de andere kant opgegaan: je dochter onmiddellijk de schuld geven van haar impulsiviteit en onvermogen om te vergeven.

Toegegeven, het gezegde "Niemand weet wat er achter gesloten deuren gebeurt" is een cliché. Maar aan de andere kant worden gezegden clichés omdat ze vaak waar zijn. Je hebt niet eens de mogelijkheid overwogen dat dit daadwerkelijk gebeurt tussen je dochter (laten we haar Elisa noemen) en haar man (Paulo).  

Je weet niet hoe lang Elisa al lijdt. Je weet niet hoe intens en ondraaglijk haar pijn in haar huwelijk kan zijn. Misschien kon ze het aan haar moeder vertellen, maar niet aan jou. Omdat ze weet dat je al hebt besloten dat het haar schuld is. 

Het is waarschijnlijk dat ze precies weet hoe je je voelt, omdat kinderen dat meestal weten uit je onbewuste woorden en micro-expressies.  

Als je haar altijd beoordeelt zoals je deze brief hebt geschreven, dan kunnen haar schijnbare "ongeduld" producten zijn van het stil blijven totdat ze zichzelf niet kan tegenhouden om te zeggen hoe ze zich voelt.  

Ze weet dat je Paulo's persoonlijkheid (tenminste, degene die hij jou laat zien) verkiest boven de hare; ze weet dat je vindt dat Paulo een heilige is en zij de zondaar. Ook dit zou kunnen bijdragen aan haar uitbarstingen tijdens jullie familiebijeenkomsten. 

Maar niet alles is verloren. Het internet staat vol met artikelen die uitleggen hoe moeilijk vader-dochterrelaties vaak zijn. Deze omvatten een studie uit 2021 waarin staat dat "volwassen dochters melden dat ze zich minder op hun gemak voelen bij het bespreken van persoonlijke kwesties met hun vader dan met hun moeder, en vertrouwen op hun vader voor "instrumentele (inclusief financiële) steun" in plaats van emotionele zorg.  

Een andere studie meldde dat de meeste vrouwen zeiden dat "hun band met hun vader aan diepgang ontbrak: Hun gesprekken bleven oppervlakkig en konden ongemakkelijk aanvoelen, en hun vader toonde bijna nooit kwetsbaarheid. Verscheidenen zeiden dat ze bang waren voor de woede van hun vader. Anderen vertelden me dat ze zelden knuffelden. Weinigen hadden regelmatig één-op-één tijd met hun vader. Dit gebrek aan quality time samen — vooral in de kindertijd — is een belangrijke factor die vader-dochterbanden onder druk zet."

Oh, Eric, wil je echt dat je relatie met je enige kind  zo blijft? Want dat hoeft niet, weet je. 

Professor Linda Nielsen van Wake Forest University die meer dan 12 boeken over vader-dochterrelaties schreef zoals Myths and Lies about Dads (2023) en Improving Father–Daughter Relationships (2026), noemt het de zwakste ouder-kindrelatie. 

MAAR zelfs tussen dochters en vaders wier dynamiek ernstig gespannen is geworden, zoals de jouwe met Elisa, Nielsen... vervolgt... dat relaties kunnen — en doen — herstellen. Voor  Nielsen is de voor de hand liggende oplossing meer quality time samen.  

Ja, communicatiestijlen kunnen verschillen per geslacht, leeftijd, houding, maar ongeacht die verschillen, als jij, Eric, tijd aan Elisa zou besteden, kan ik het gevoel niet onderdrukken dat zij ook zal wederkeren, waardoor de band tussen jullie beter wordt.

Maak je alsjeblieft geen zorgen dat dit automatisch je relatie met Paulo zal schaden. Zolang je eerlijk bent, zal het dat niet doen. Dus... hoe zit het, Eric? Het lijkt me dat er niets verloren zal gaan behalve, misschien, je oorspronkelijke vooroordelen jegens Elisa.

Ik wens je de moed om de eerste stap te zetten.

– MG Holmes

– Rappler.com