Trump maskeerde deze obsceniteiten met een verbijsterende dreiging. Het zou massaal kunnen mislukken

Wel, dinsdag 20.00 uur kwam en ging, om TS Eliot te parafraseren, "Niet met een knal maar met een zacht gekreun." In de laatste aflevering van Trumps realityshow-presidentschap besloot hij Iran "nog twee weken" te geven (daar komen we zo op terug) om de Straat van Hormuz te openen omdat iets iets Pakistan iets.

Sommigen suggereren dat het een voorspelbare TACO was — "Trump Always Chickens Out" — terwijl anderen, waaronder ten minste één gepensioneerde generaal die bij MSNOW was, zeggen dat bronnen hen vertellen dat de commandanten bij CENTCOM eenvoudigweg en botweg weigerden zijn en Whiskey Pete's bevelen uit te voeren om massale oorlogsmisdaden te plegen.

In beide gevallen zou het ons niet moeten verbazen dat Trump is teruggekribbeld. Gedurende zijn hele leven was deze nepo-baby slechts goed in twee dingen, naast het erven en verkwisten van zijn vaders geld.

Het eerste was het manipuleren van de pers om publiciteit voor zichzelf te krijgen, een vaardigheid die hij in de jaren tachtig heeft verfijnd (zoals ik beschrijf in The Last American President: A Broken Man, a Corrupt Party, and a World on the Brink) en die zichtbaar is geweest tijdens dit hele Iran-debacle (en het afgelopen decennium).

Hij begon met de New Yorkse tabloids en talkshows, en klom vervolgens op naar een nationaal podium toen hij Barack Obama begon te beschuldigen van geboren te zijn in Kenia. Nu doet hij het dagelijks vanuit het Witte Huis en zijn kitscherige golfmotel in Florida.

Je zou kunnen stellen dat hij deze vaardigheid eerlijk heeft verworven, gedreven door het feit dat hij werd grootgebracht door een psychopathische vader en een afstandelijke, ziekelijke moeder. Hij voelde zich nooit geliefd en leerde nooit liefhebben, waardoor hij al zijn inspanningen richtte op het krijgen van aandacht — wat hij vertaalde in goedkeuring en liefde — van anderen. Zijn diepe gevoel van onbemind en onwaardig te zijn ligt ten grondslag aan en stuurt veel van zijn eigen psychopathie aan.

En zijn letterlijke haat jegens iedereen — vooral vrouwen — die niet volledig voor hem buigt, komt bijna dagelijks naar voren in persconferenties en tijdens zijn helikopter- en vliegreizen wanneer hij voornamelijk vrouwelijke verslaggevers afkraakt met scheldwoorden als "varkentje" en "je bent dom" omdat ze het lef hadden hem een niet-vleiende vraag te stellen of een vraag die zijn criminaliteit of onwetendheid kan onthullen.

Zijn andere, tweede vaardigheid was aangeleerd: NBC besteedde letterlijk miljoenen dollars om Trump te leren hoe een realityshow-presentator te zijn, wat de andere rol is die hij nu speelt.

Er kan nauwelijks twijfel over bestaan dat deze wrede narcist plezier en diepe voldoening haalde uit het tegen mensen die minder machtig waren dan hij zeggen: "Je bent ontslagen," maar het waren NBC's producers en mediaconsultants die hem leerden hoe verwachtingen op te bouwen, spanning te verhogen, een tease te rekken, en het belang van de show minstens elke twee weken opnieuw op te starten, anders zou het publiek de verhaallijn vergeten en verder gaan.

Zijn perverse genot in het op zijn kop zetten van andermans levens door hen te ontslaan, voor het eerst in realtime ervaren op de set van The Apprentice, vertaalt zich nu in de harteloze manier waarop hij iedereen in zijn omgeving dumpt die hij niet voldoende onderdanig vindt; Pam Bondi is slechts de meest recente in een lange lijst van mensen die hij bewust heeft vernederd.

Zijn Kabinetsvergaderingen weerspiegelen eveneens zijn geleerde lessen van het maken van tv voor NBC, toen hij mensen rond een tafel verzamelde in de bestuursruimte-tv-set die het netwerk moest creëren omdat zijn daadwerkelijke kantoren in New York zo sjofel waren. Hij ging rond de tafel en gaf elke kandidaat de gelegenheid om niet alleen hun bedrijfsidee te verdedigen, maar ook om hem te overladen met lof en aanbidding.

Bovenal leerden beide trainingen hem het belang van het domineren van de nieuwscyclus met de tease, wat we in het bijzonder de afgelopen week hebben gezien.

Toen hij slechts een zielig, altijd falend oplichter was in de Grote Stad, werd hij elke ochtend wakker en vroeg zich af wat hij kon doen of zeggen om op Pagina Eén of Pagina Zes van The New York Post te komen; nu is zijn vraag hoe hij elke avond de berichtgeving van het avondnieuws kan domineren. Of elke nieuwsshow, de hele dag, indien mogelijk.

Het dreigen met genocide lukte zeker:

"Een hele beschaving zal vanavond sterven, om nooit meer teruggebracht te worden."

Die krankzinnige boodschap had onmiddellijk aanleiding moeten geven tot afzettingsartikelen van elke Republikein in het Congres met ook maar een greintje loyaliteit aan onze Grondwet, de rechtsstaat en de menselijkheid zelf. In plaats daarvan kregen we een zeer onthullende, oorverdovende stilte.

Het probleem met het suggereren van genocide — en de reden waarom geen enkele andere Amerikaanse president dom en roekeloos genoeg is geweest om dit in onze hele geschiedenis te proberen — is dat Amerika door een dergelijke dreiging uit te spreken voor elke despoot in de wereld vaststelt dat massamoord nu weer oké is. Internationaal recht en de Conventies van Genève betekenen niets; wanneer je een ster bent, laten ze je het doen.

Poetins bloedige, wrede aanval op Oekraïne is nu gerechtvaardigd; als Amerika ermee kan dreigen, waarom bekritiseer je dan Rusland? En wanneer Xi besluit Taiwan in te nemen, wie zal het dan wagen hem tegen te houden wanneer hij dreigt met nucleaire vernietiging? Om nog maar te zwijgen over de tientallen kleinschalige dictators die zich nu eveneens bevrijd voelen.

En de bonus voor Trump is dat niemand praat over zijn vermeende verkrachting van 13-jarigen, zijn zonen die de defensie-aannemersgravy train instappen, zijn bitcoin en gratieoplichterijen, zijn vernietiging van de oostvleugel van het Witte Huis, zijn foto's overal in DC zoals hij Saddam is, zijn inflatie, de benzineprijs, zijn foto van Poetin in het Witte Huis naast onze vorige presidenten, of een van de andere dagelijkse obsceniteiten en vernederingen die zijn regime ons aandoet.

Trump denkt dat hij in een realityshow leeft, een van de weinige dingen die hij goed kan doen. Sociopaten en psychopaten zien immers andere mensen niet als echte mensen zoals zij met werkelijke hoop, dromen en gevoelens. Ze denken dat zij de enige "echte" persoon in de wereld zijn, en dat alleen hun emoties ertoe doen. Iedereen anders is gewoon een rekwisiet op de set, hier om hun grillen te faciliteren.

Zijn beperkte mentale capaciteit en onvermogen om empathie te voelen verhinderen hem de consequenties te begrijpen van de dingen die hij heeft gedaan, van zijn illegale tarieven tot zijn oorlogsmisdaad-bombardementen van kleine boten in het Caribisch gebied, tot zijn aansluiting bij beschuldigde oorlogsmisdadiger Netanyahu in het aanvallen van een land dat helemaal geen bedreiging vormde voor Amerika (en op het punt stond hem een betere deal te geven dan ze Obama hadden).

Hij zal het nooit begrijpen; hij is er simpelweg niet toe in staat. Net zo min als hij de schade kon begrijpen die hij deed aan de vrouwen die hij aanrandde of de meisjes die beweren dat hij hen verkrachtte, de kleine-bedrijfsaannemers die hij bedroog, de klanten die hij oplichtte met zijn vele oplichterijen — van zijn nepuniversiteit tot de waardeloze merchandise die hij verkoopt tot zijn crypto-oplichterijen — of de slachtoffers van de MAGA-cult die hij rondom zichzelf vormde om financieel leeg te zuigen en vervolgens weg te gooien toen de stemmen en dollars binnen waren.

Maar Amerika en de wereld zullen de prijs betalen, en die zal niet gemakkelijk of snel worden betaald. Het zal minstens een generatie duren voordat deze natie hersteld is van de schade die Trump, zijn miljardairvriendjes en zijn Republikeinse pluimstrijkers hebben aangericht.