Alleen Trump kon Amerika zo snel laten capituleren: analyse

President Donald Trump zette 's werelds grootste leger in — groter dan de legers van de volgende negen landen — en gebruikte het om Iran te bestoken met vuur en vernietiging.

Ongeveer een maand later gaf Trump zich over — terwijl hij beweerde dat hij had gewonnen. Iran gaf geen verrijkt uranium op, accepteerde geen nieuwe Amerikaanse militaire bases en deed geen beloften om de cruciale Straat van Hormuz permanent te heropenen.

Dat is… nogal een overwinning, zei New York Times columnist David French in Bulwark's woensdagpodcast.

"De ongelooflijke berichtgeving van mijn collega's in de nieuwsredactie geeft aan dat in principe iedereen in de kamer hem vertelde: 'Netanyahu voedt je valse hoop' dat onze aanvallen niet zullen leiden tot onmiddellijke regimeverandering in Iran," zei French. "Ze waarschuwden dat ze het regime niet onmiddellijk zouden omverwerpen, dat Iran zou uitvallen naar zijn vijanden. Iran zal uitvallen in de Golf. Het zal iets doen met de Straat van Hormuz. Het zal niet gemakkelijk zijn om te heropenen als Iran dat doet. En [Trump] gooit het er gewoon in met dit ongelooflijke gevoel van vertrouwen dat hij het gewoon goed gaat doen, duidelijk zwevend op eigen succes na het opmerkelijke succes van de [Nicolás] Maduro raid… en hij lanceert een roekeloze keuzekrijg die verkeerd afliep."

"Wat Trump gisteren deed is eigenlijk geen TACO [Trump Always Chickens Out]. Het is een functionele overgave," zei Bulwark-podcaster Tim Miller, citerend columnist Bill Kristol. "… in principe omdat Trump de pijn niet meer kon verdragen, de economische pijn op de Straat van Hormuz."

"Als je nu naar de 10-puntenlijst kijkt, de door Iran voorgestelde contouren van de deal… onder de dingen die daarop staan is dat Iran de controle heeft over de Straat van Hormuz en dat ze alle sancties tegen hen kunnen terugdraaien, dat we van alle sancties af gaan die sinds de Bush-regering zijn ingesteld. En ook staat er niet op die lijst het verwijderen van het nucleaire materiaal, wat ooit het verklaarde doel was van de inspanning," voegde Miller toe.

"[W]e weten eigenlijk niet wat die deal is," zei French, een veteraan van de Irakoorlog die havikachtig blijft over Iran omdat hij zich vrienden herinnert die door Iraanse wapens werden gedood. "Het enige wat we weten is dat we een enigszins wankel staakt-het-vuren hebben. Tien punten van de Iraniërs. We hebben 15 punten van de Trump-regering. Het verschil tussen die twee blauwdrukken is… tussen de Melkweg en het Andromedastelsel. We hebben het over duizenden lichtjaren verschil. Maar één ding weten we absoluut zeker, dit was geen onvoorwaardelijke overgave. Dit was niet dat Amerika voorwaarden aan Iran dicteerde, op geen enkele manier."

"Dit is waar we nu zijn," zei Miller. "… Israël valt vanmorgen nog steeds Libanon aan. Iran valt vanmorgen nog steeds de VAE aan. Trump's nieuwe zakenpartner in de Straat van Hormuz valt zijn oude zakenpartner in de cryptocurrency-business aan."

"Nou, als je het zo stelt, klinkt het nogal slecht, Tim," berispte French.